برا يم تما مي اسمها بيگا نه اند و تما مي خا طرا ت مرده اند دستم را

به تو ميدهم قلبم را به تو ميدهم چشمم را به تو مي بخشم و نگا هم

 از آن تو ست و از شا نه هايم که مپرس ديگر با من غريبه اند و تما مي

 لحظه ها تو را مي خوا نندو براي عطر نفسهايت دلتنگي مي کنند

دستت را به من بده قلبت را به من بده سرت را روي شا نه هايم بگذار وبگذار

عطر نفسهايت را ميان هم قسمت کنيم

دست می آید با خنده نمی ماند و آنچه از دست برود باگریه جبران نمی شود فردا خورشید طلوع خواهد

کرد حتی اگر ما نباشیم

زمان در ساعتم چرخيد با خود فکر ميکردم

که شايد هرچه با من کرد اين مرگ دقايق کرد

زمان بر اسبي از پاييز وقتي آمدو رد شد

تباهي بود و نا مردي که در حق شقايق کرد

و بغض آسمان ترکيد باران هم دلش پر بود

سرش را بر زمين کوبيد و بي صبرانه هق هق کرد

 تك تك گلبرگ آن احساس بود ......

پاك و سبز و ساده و بي ادعا ......

 كاش ميشد بهتر از الماس بود ......

 كاش ميشد عشق را تفسير كرد ......

 عاشقي را با محبت سير كرد.......

 بگذار گريه کنم .................نه براي تو..................براي صداقت که کمرنگ شده است

 بگذار گريه کنم .................نه براي تو ...................براي غمها که يکنواخت شده است

بگذار گريه کنم .................نه براي تو....................براي آرزوها که از بين رفته اند

 بگذار گريه کنم ................نه براي تو....................براي محبت ها که ساکت شده اند

 بگذار گريه کنم .................نه براي تو....................براي آدميان که بي تفاوت شده اند

اینگونه چراست؟

                     آن روز در کنارم گام برمیداشت وجز صدایی ازو نمیدانستم

چگونه آن صدا مجذوبم کرد؟

                                         خواستم اورا بشناسم اما نگاهی لازم بود تا غرق او شوم

آن نگاه چگونه   غرقم    کرد؟

                                           کاش در چشمانش خیره نمیشدم تا خنداه ای ازو نبینم

وآن خنده چگومه زخمم کرد؟

                                           و خنده های دوباره اش که نیشتری بودبردردل خسته ام

                                      خنده هایی که میتوانست قلب شکسته ام را از پای در آورد

چرااکنون دیگر قلبم نمی تپد؟

                                            خواستم.تا شاید همسفرش شوم.خواست بداند چرا؟

... مانده ام اکنون.چرا؟

                                                         کاش فرهادی بودم وبیستون میتراشیدم

                                                                         شاید دیگر چرایی نبود

امروز

غمگینم؟!

                آری.شاید اگر آنگونه نمی گفت.اگر خندهاش را از من نمیگرفت.

غمگین نبودم

                                                     اکنون بیمار خنده ی دوباره اویم

او چه گفت؟

                                     (( میخندم .تا دل کودکیم شاد شود. وتو چرا...))

                                                                  ـ بر من چه گذشت ـ

شاید او نمیداندصدایی میتواند مجذوب کند.نگاهی غرق کند و خنده ای دلی را ریش کند.

شاید اگر میدانست چشمایش را می بست ولبانش را میدوخت تا....

شاید اگر فرهادی نمی بود بیستونی تراشیده نمی شد ومن اکنون چرایش را جوابی میگفتم

اکنون

شاید سکوت چرایی را پاسخ گوید

                                                                کاش سکوتم را بخواند

وفردا...

شاید اگر فردا را میدانستم امروز اینگونه نبود...

نمیدانم

      چرا دیروز را زیسته ام که اکنون. امروزم را اینگونه میبینم: در آرزوی فردا

کاش می شد من از این دایره پرواز کنم

                          مثل آن شبنم یخ بسته گل های سپید در تو تبخیر شوم