خدای من یکسال گذشت و چهار فصل

آرامش که رسید طبیب و پناه را از یاد بردم

هر چه کردم دیدی ،هر چه بخشیدی و عفو کردی ندیدم

و تو مرا می خوانی که بخوانمت

یا مدبراللیل و النهار

یا محول الحول و الاحوال

التماس مرا بشنو حول حالنا،حول حالنا،حول حالنا

الی احسن الحال.

یا که من بسیار مستم یا که سازت ساز نیست ....

ساقیا امشب مخالف مینوازد تار تو....

 یاکه من مست وخرابم یا که تارت تار نیست .....

                         اينجا در قلب من حد و مرزي براي حضور تو نيست

                          به من نگو که چگونه بي تو زيستن را تمرين کنم

                             مگر ماهي بيرون از آب ميتواند نفس بکشد..........ادامه مطلب

گفتي: ميخوام رها باشم

گفتم: آخه عاشق شدم

گفتي:ميخوام تنها باشي

گفتم: دلم

گفتي: بسوز

 گفتي: يه عمري باز هنوز

گفتم: پس عمرم چي ميشه

 گفتي: هدر شد شب و روز

گفتم: آخه داغون ميشم

 گفتي: به من خوش ميگذره

گفتم: بيا چشمام تويي

 گفتي: آخر کي ميخره

گفتم: منو جنس ميبيني

 گفتي: آره بي قيمتي

گفتم: يه روز کسي بودم

 با من نکن بي حرمتي

گفتم: صدام ميميره باز

گفتي: با درد بسوز بساز

 گفتم : حالا که پير شدم

گفتي: که از تو سير شدم 

 گفتم: تمنا ميکنم

گفتي: ميخوام خردت کنم

 گفتم: بيا بشکن تنو

گفتي: فراموش کن منو

نمی دانم چه هنگام٬از کدامین راه...

ولی یکبار دیگر باز خواهم گشت...

و چشمان تو را با نور خواهم شست...

به دیوار حریم عشق یکبار دگر٬من تکیه خواهم کرد...

رسوم عشق ورزی را دوباره زنده خواهم کرد...

به نام عشق و زیبایی٬دوباره خطبه خواهم خواند

هنگام خشم و غضب مانند کوه باش در سخاوت و کمک به دیگران مانند رود باش در هماهنگی و کنار آمدن

با دیگران مانند دریا باش خودت باش همانگونه که می نمایی

 کبوتر بود و تن اش از گل سرخ.

 اما  عشق  آن صياد است که کبوتران را پر مي دهد.

 و آن باغبان است که گل هاي سرخ را پرپر مي کند.

پس کبوترش را پراند و گل سرخ اش را پرپر کرد.
**
دوم بار که عاشق  شد، قلبش آهو بود و تن اش از ترمه و ترنم.

اما  عشق ، آن پلنگ است که ناز آهوان و مشک آهوان نرمش نمي کند،

پس آهويش را دريد و تن اش را به توفان خود تکه تکه کرد؛

که  عشق  طوفان است و نه ترمه مي ماند و نه ترنم.
*
سوم بار که عاشق  شد، قلبش عقاب بود و تن اش از تنه سرو.

 اما  عشق ، آن آسمان است که عقابان را مي بلعد و آن مرگ است که تن هر سروي را تابوت مي کند.
پس عقابش در آسمان گم شد و تن اش تابوتي روان بر رود  عشق .
*
و چهارم بار و پنجم بار و ششم بار و هزار بار.
هزار و يکم بار که عاشق  شد، قلبش اسبي بود از پولاد و آتش و خون و تن اش از سنگ و غيرت و استخوان.
و  عشق  آمد در هيئت سواري با سپري و

 سلاحي بر قلبش نشست و عنانش را کشيد،

آنچنانکه قلبش از جا کنده شد.
سوار گفت: از اين پس زندگي، ميدان است و حريف، خداوند.

 پس قلبت را بياموز که

 عشق  کار نازکان نرم نيست عشق  کار پهلوان است، اي پسر
*
آنگاه تازيانه اي بر سمند قلبش زد و تاخت.

و آن روز، روز نخست  عاشقي  بود

                                            نه هر كه آينه سازد سكندري  داند

نه هر كه طرف كله كج نهاد و تند نشست

                                          كلاه داري و آيين سروري داند

تو بندگي چو گدايان به شرط مزد مكن

                                          كه دوست خود روشن بنده پروري داند

غلام همت آن رند عافيت سوزم

                                         كه در گدا صفتي كيمياگري داند

وفا و عهد نكو باشد از بياموزي

                                                   وگرنه هر كه تو بيني ستمگري داند

بباختم دل ديوانه و ندانستم

                                                 كه آدمي بچه اي شيوه پري داند

                                                                                      حافظ

دل بي تو به جان آمد وقت است که باز آيي

دائم گل اين بستان شاداب نمي ماند

درياب ضعيفان را در وقت توانايي

مشتاقي و مهجوري دور از تو چنانم کرد

کز دست بخواهد شد پاياب شکيبايي

ساقي چمن گل را بي روي تو رنگي نيست

شمشاد خرامان کن تا باغ بيارايي

اي درد تو ام درمان در بستر ناکامي

وي يادتو ام مونس در گوشه تنهايي

حافظ شب هجران شد بوي خوش وصل امد

شاديت مبارک باداي عاشق شيدايي

نتیجه اخلاقی : عاشق ها زندگی کنن که ما آش و کشک بخوریم